திங்கள், 26 ஜனவரி, 2009

டாக்டர் பிரகாஷின் சிறைக்கதைகள் ‍ 3

புத்திசாலி வழக்கறிஞன்
சட்டம் ஒரு மீன் வலை மாதிரி. சின்ன சின்ன மீன்கள் ஓட்டைக்குள் புகுந்து தப்பி விடும். சுறா, திமிங்கலம் போன்ற பெரிய வகை மீன்கள் வலையைக் கிழித்து விடும். ஆனால் நடு சைஸ் மீன்கள் மட்டும் மாட்டிக்கொண்டு இறந்துவிடும். ஒரு பெரிய மீன் எப்படி வலையை கிழித்து சட்டத்தையே கிண்டல் செய்து ஓடிவரும் கதைதான் இது. இதுதான் புத்திசாலி வழக்கறிஞர் கதை.

அவர் ஒரு வழக்கறிஞர். ஹைகோர்ட் லா சேம்பரில் ஆபிசும் குரோம்பேட்டையில் வீடும் இருந்தது. வீட்டில் வசிக்கும் அவன் மனைவி, ஒரே பெண் சுதா. மருத்துவக்கல்லூரியில் கடைசி வருடம் படித்துக்கொண்டு இருக்கும் சுதாவுக்கு குரோம்பேட்டையில் இருந்து ஜி.எச்.சுக்கு தினமும் கொண்டு போய் கூட்டி வருவதற்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டதுதான் ரஜினியின் ஆட்டோ. வழக்கம் போல் அந்த படித்த பணக்கார டாக்டர் பெண்ணிற்கு படிக்காத ஆட்டோ பையன் மேல் காதல் வந்தது.

அந்த காதல் வெற்றி பெற்று இருவரும் சந்தோஷமாக வாழ்க்கை நடத்தும் சம்பவங்கள் தமிழ்படத்தில் வேண்டுமானால் பார்க்கலாம். ஆனால் நிஜ வாழ்வில் நடக்கும் விஷயங்களே வேறு. "சட்டப் பிரகாரம் நான் ஒரு மேஜர். நாட்டு ஜனாதிபதியோ, ஆட்டோ டிரைவரோ அது என் விருப்பம். ஆசிர்வாதம் கிடைக்குதோ இல்லையோ கல்யாணம் நடக்கும்."

அவன், பெண் இப்படி சொன்னப்போ சட்டம் தெரிந்த வழக்கறிஞருக்கு வேறு ஒரு விஷயம் தெரியவில்லை. அந்த சமயம் ஒரு கொலை வழக்கில் சிக்கி வியாசர்பாடியில் வசிக்கும் நாலு வாலிபர்களுக்கு வழக்கறிஞராக இருந்தான். 18 மற்றும் 22 வயதில் இருக்கும் இந்த மாதிரி வாலிபர்கள் ஒரு விதவை வீட்டில் நுழைந்து அவள் கழுத்தை நெரித்து கொன்றுவிட்டு அவள் வீட்டில் இருந்த பணத்தையும் நகையும் எடுத்துக்கொண்டு ஓடி விட்டார்கள். ஐநூறு ரூபாய் பணம், ஆறாயிரம் ரூபாய் மதிப்புள்ள தங்கத்துக்காக கொலை செய்தவர்கள் கொஞ்சம் ஜாஸ்தி பணம் கொடுத்தால் இன்னொரு கொலையைய ஏன் செய்ய மாட்டார்கள்?

அந்த‌ நான்கு வாலிப‌ர்க‌ளையும் த‌ன் ஆபிசுக்கு கூப்பிட்டு இருப‌தாயிர‌ம் விலை பேசி அதில் ப‌த்தாயிர‌ம் அட்வான்ஸ் கொடுத்து அந்த‌ ஆட்டோ டிரைவ‌ர் ர‌ஜினியை தீர்த்துக்க‌ட்ட‌ சொன்னான். அவ‌னே கொலை செய்யும் பிளானையும் சொல்லிக் கொடுத்தான். ச‌ட்ட‌ம் அவ‌னுக்கு தெரியும். அவ‌ன் சொன்ன‌ பிளான் மாதிரியே ஆட்டோவில் ஏறி அந்த‌ வாலிப‌ர்க‌ள் ர‌ஜினியை த‌னி இட‌த்துக்கு கொண்டு சென்று ர‌ஜினியின் க‌ழுத்தை அறுத்து கொன்று விட்டு உட‌ம்பை புதைத்துவிட்டார்க‌ள். அந்த‌ ஆட்டோவை வ‌ழ‌க்க‌ம் போல் விடும் ஸ்டாண்டில் விடாம‌ல் பார்ட‌ர் தோட்ட‌த்தில் இருக்கும் ஒரு காய‌லான் க‌டையில் திருட்டு ஆட்டோ என்று விற்று விட்டார்க‌ள். இந்த‌ ஆட்டோதான் குற்றவாளியை பிடிப்ப‌த‌ற்கு கார‌ண‌மாக‌ இருந்த‌து.

பிர‌ச்னைக‌ளை எல்லாம் துவக்கியது சுதாதான். ச‌ட‌னாக‌ ர‌ஜினியை காண‌வில்லை. மோனிக்கா லெவ‌ன்ஸ்கி டேபிளின் அடியில் இருக்கும் போது பில் கிளின்ட‌னின் முக‌த்தில் இருக்கும் சிரிப்பு மாதிரி சிரித்துகொண்டே இருக்கும் த‌ன் த‌ந்தையை பார்த்து சுதாவிற்கு ச‌ந்தேக‌ம் வ‌ந்துவிட்ட‌து. சுதா ஒரு ப‌டித்த‌ பெண். த‌ன் பாய் பிரெண்ட் காணாம‌ல் போன‌த‌ற்காக‌ ஒரு பெட்டிச‌ன் எழுதி த‌ன் த‌ந்தை மேல் ச‌ந்தேக‌த்தை சும‌த்தி போலீஸ் க‌மிஷ‌ன‌ருக்கு புகார் செய்தார். க‌மிஷ‌ன‌ர் ஆபிஸில் இருந்து குரோம்பேட்டை போலீஸ் ஸ்டேஷ‌னுக்கு ஒரு மெமோ போய்விட்ட‌து.

காய‌லான் க‌டையில் அக்கு வேறு ஆணி வேறாக‌ பிரித்து விற்ப‌னைக்கு வைத்த‌ ஆட்டோவை ஓட்டின‌ வாலிப‌ன் அதை ஒரு போலீஸ் ஜீப்பில் மோதி விட்டான். அந்த‌ ஆட்டோவைத்தான் போலீஸ்கார‌ர்க‌ள் தேடிக்கொண்டு இரு‌ந்தார்கள். காய‌லான் க‌டைக்கார‌னை இர‌ண்டு அடி அடித்த‌வுட‌ன் அவ‌ன் எப்.எம். ரேடியோ மாதிரி நிற்காம‌ல் எல்லாம் பாடிவிட்டான். ஒவ்வொருவ‌ராக‌ அந்த‌ நாலு பேரும் பிடிப‌ட்டார்க‌ள். வ‌வ்வால் தொங்க‌லும், ப‌ஞ்சாப் க‌ட்டும் க‌ட்டிய‌ பிற‌கு அவ‌ர்க‌ளும் வாய் திற‌ந்து பேரை சொல்லி விட்டார்க‌ள்.

ப‌ச‌ங்க‌ளுக்கு ஜாமீன் கேட்டு போஸீஸ் ஸ்டேஷ‌னுக்கு போன‌ ந‌ம்மாளை கோழி அமுங்குவ‌து மாதிரி அமுங்கி விட்டார்க‌ள். ஒரு பிர‌ப‌ல‌மான‌ வ‌க்கீல், ப‌ண‌க்கார‌ மாம‌னார், டாக்ட‌ர் பெண், ஒரு அப்பாவி ஆட்டோகார பைய‌ன், அதுக்கு மேல் அவ‌னுக்கு வைத்த‌ பெய‌ர் ர‌ஜினி, ம‌ஞ்ச‌ ப‌த்திரிகைக‌ளுக்கு வேறு என்ன‌ வேண்டும்.

"வ‌ழ‌க்க‌றிஞ‌ராக‌ இருந்தால் என்ன‌? நியாய‌ம் எல்லோருக்கும் ச‌ம‌ம்தான். 90 நாட்க‌ள் குற்ற‌ப்ப‌த்திரிகை தாக்க‌ல் செய்து வ‌ழ‌க்கை விரைவு நீதிம‌ன்ற‌த்துக்கு மாற்றி வ‌ழ‌க்க‌றிஞ‌ர் ராதாகிருஷ்ண‌னுக்கு ஜாமீன் கொடுக்காம‌ல் வ‌ழ‌க்கை முடித்துவிடுவோம்" என்று அஸிஸ்டென்ட் க‌மிஷ‌னர், ப‌த்திரிகையில் கூறினார். ராதாகிருஷ்ண‌னும் அந்த‌ நாலு ப‌ச‌ங்க‌ளும் சிறையில் த‌ங்கியிருந்த‌ போது 83வ‌து நாள் அதில் இருந்த‌ ஒரு வாலிப‌ன் அப்ரூவராக‌ மாறுவ‌த‌ற்கு விருப்ப‌ம் காட்டினான். காவ‌ல‌ர்க‌ள் ரொம்ப‌ ச‌ந்தோஷ‌ம் ஆகி விட்டார்க‌ள். ஆனால் கூட‌ இருக்கும் ஒருத்த‌ன் இந்த‌ மாதிரி சாட்சி சொன்னால் ராதாகிருஷ்ண‌னுக்கு ஆயுள் த‌ண்ட‌னை நிச்ச‌ய‌ம்தான்.

ஆனால் ஒருத்த‌ன் அப்ரூவ‌ர் ஆன‌பின் வேலைக‌ள் அதிக‌மாக‌ இருக்கும். அவ‌னை நீதிப‌தியிட‌ம் ஆஜ‌ர் செய்ய‌னும். 164 ஸ்டேட்மென்டில் ரெக்கார்டு செய்ய‌னும். இந்த‌ வேலைக‌ளுக்கு எல்லாம் கொஞ்ச‌ நாள் ஆக‌லாம். அத‌னால் காவ‌ல‌ர்க‌ளால் 90வ‌து நாள் குற்ற‌ப‌த்திரிகை தாக்க‌ல் செய்ய‌ முடியவில்லை.

ச‌ட்டப்பிர‌கார‌ம் 90 நாளில் குற்ற‌ப்ப‌த்திரிகை நீதிம‌ன்ற‌த்தில் தாக்க‌ல் செய்யாவிட்டால் குற்றம் சும‌த்திய‌வ‌ருக்கு பெயில் அவ‌சிய‌ம் கொடுக்க‌ வேண்டும். அந்த‌ ப‌ச‌ங்க‌ளுக்கும் பெயில் கிடைத்துவிட்ட‌து. வெளியில் வ‌ந்த‌ பிற‌கு அந்த‌ வாலிப‌ன் த‌ன் ம‌ன‌சை மாற்றி "இப்போது நான் அப்ரூவ‌ர் ஆக‌மாட்டேன்" என்று சொல்லிவிட்டான்.

செஷ‌ன்ஸ் கோர்ட்டுக்கு வ‌ழ‌க்கு விசார‌ணைக்கு வ‌ந்து சாட்சி எல்லோரும் ஏறி வ‌ழ‌க்கை முடித்து தீர்ப்பு வ‌ழ‌ங்குவ‌து இப்போது இப்போதைக்கு ந‌ட‌க்காது.

வெள்ளி, 16 ஜனவரி, 2009

டாக்டர் பிரகாஷின் சிறைக்கதைகள் ‍ 2

நகைச்சுவை உணர்வு

ஒரு மல்டிநேஷனல் கம்பெனியில் அக்கவுண்ட்டன்டாக பணி பார்க்கும் உமேஷ் தலாய் 28 வயதான புத்திசாலியான ஸ்மார்ட்டான மனிதன். ஆனால் அவன் குணத்தில் எல்லாவற்றையும்விட முக்கியம் அவனுடைய நகைச்சுவை உணர்வு. சென்ஸ் ஆப் ஹியூமர்.

அவன் கதை கொஞ்சம் சோகமாகத்தான் இருந்தது. கஷ்டமான சூழ்நிலைகளிலும், கொடூரமான சம்பவங்களால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தாலும் கஷ்டங்களிலும் காமெடி தேடும் அந்த மனிதன், ஒவ்வொரு டிராஜடிக்குள்ளும் ஒரு ஜோக்கை கண்டுபிடித்தான். இதுதான் அவன் சொன்ன கதை. அவன் வார்த்தைகளிலேயே அவன் சொன்ன மாதிரி.

"டாக்டர் சார், நான் ஒரு அக்கவுன்டென்ட். எப்போதும் ரூபாயும் காசுகளையும் எடை பார்த்துக் கொண்டு இருந்த நான் இன்ச்சுகளையும், மில்லி மீட்டர்களையும் பற்றி யோசிக்க மறந்துவிட்டேன். சுமார் ஆறு மாதத்திற்கு முன் எனக்கு கல்யாணம் நடந்தது. என்னைப் போல் என் மனைவியும் ஒரிசாகாரிதான். அவள் ஒரு போலீஸ் அஸிஸ்டென்ட் கமிஷனரின் மகள்.
திருமண சமயத்தில் அவளுக்கு வயது 20. கல்யாணம் முடிந்து மனைவி என்னுடன் சென்னை வந்து விட்டாள். எங்கள் தாம்பத்ய வாழ்க்கை நன்றாகத்தான் போய்க்கொண்டிருந்தது. ஆனால் முதலில் சொன்ன மாதிரி வேலையில் ரொம்ப பிஸியாக இருந்த மாதிரி இன்ச்சுகளையும் மில்லி மீட்டர்களையும் கவனிக்காமல் இருந்து விட்டேன்.

எப்ப‌வும் மோனிகா லெவ‌ன்ஸ்கி மாதிரி சிரித்த‌ அவ‌ள் முக‌த்திற்கு கார‌ண‌ம். ஒரு நாள் ஆபிஸில் இருந்து சீக்கிர‌மா வீட்டுக்கு திரும்பி போன‌ப்போ என் க‌ண்ணால் பார்த்தேன். ப‌க்க‌த்து வீட்டில் வ‌சிக்கும் இன்ஜினிரிங் காலேஜில் ப‌டிக்கும் வாலிப‌ன் நிர்வாண‌மாக‌ என் பெட்ரூமில் என் ம‌னைவியுட‌ம் இருந்தான். அவ‌ன் இன்ச்சுக‌ளையும் மில்லி மீட்ட‌ர்க‌ளையும் த‌ன் உட‌லால் என் மனைவியை எடை போடுவ‌தைப் பார்த்து கொஞ்ச‌ம் ஷாக்காத்தான் இருந்த‌து. ஆனால் அந்த‌ க‌ண்கொள்ளா காட்சியை அங்கே நின்று இன்னும் கொஞ்ச‌ நேர‌ம் பார்ப்ப‌த‌ற்கு என‌க்கு எதிர்ப்பு இல்லை. ஆனால் அவ‌ர்க‌ள் இருவ‌ரும்தான் வெட்க‌ப்ப‌ட்டார்க‌ள்.

பெட்சீட்டால் த‌ன் உட‌ம்பை மூடிக்கொண்டு வெட்க‌ப்ப‌ட்டுக் கொண்டே என் ம‌னைவி பாத்ரூமூக்கு ஓடினாள். ஒரு கையில் ஜீன்ஸ் பேன்டையும் ம‌ற்றொரு கையில் சிக‌ப்பு க‌ல‌ர் ஜ‌ட்டியும் வைத்துக்கொண்டு இர‌ண்டாம் மாடி பால்க‌னியில் இருந்து கீழே குதித்த‌ வாலிப‌ன் இப்போது இன்ச்சுக‌ளிலும் மில்லி மீட்ட‌ர்க‌ளிலும் ரொம்ப‌வே சுருங்கியிருந்தான்.

குளித்து வ‌ந்த‌ பின் ம‌னைவியுட‌ன் பேசுவோம் என்று நானும் கிச்ச‌னுக்கு சென்றேன். ஒரு காப்பி போட‌ தொட‌ங்கினேன். ரொம்ப‌ நேர‌ம் க‌ழிந்தும் என் ம‌னைவி திரும்பி வ‌ர‌வில்லை. பாத்ரூம் ப‌க்க‌த்தில் போய் மெதுவாக‌ த‌ட்டிப் பார்த்தேன். க‌த‌வு உட்ப‌க்க‌ம் திற‌ந்துவிட்ட‌து. உள்ளே போய் பார்த்தால் வென்டிலேட்ட‌ர் ஜ‌ன்ன‌லில் இருந்து க‌ட்டிய‌ ஒரு க‌யிறில் என் ம‌னைவி தொங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

இப்போது என் ம‌னைவியின் க‌ழுத்து ப‌ல‌ இன்ச்சுக‌ள் நீண்டு ஒரு ஜிராபியின் க‌ழுத்து மாதிரி இருந்த‌து. எதாவ‌து தொட்டால் ஆப‌த்து என்று நேராக‌ போலீசுக்கு போன் செய்தேன். என் த‌ந்தை தாயாருக்கும் தொலைபேசியில் த‌க‌வ‌ல் சொன்னேன். அவ‌ள் த‌ந்தைக்கும் இந்த‌ விப‌த்து ப‌ற்றி போன் செய்தேன். ஆனால் ப‌க்க‌த்துவிட்டு வாலிப‌ன் நிர்வாண‌மாக‌ இர‌ண்டாம் மாடி பால்க‌னியில் இருந்து குதித்த‌தை சொல்ல‌வில்லை. என் ம‌னைவியின் த‌க‌ப்ப‌னார் ஒரு முர‌ட‌ன். த‌ன் பெண் த‌ற்கொலைக்கு மாப்பிள்ளைதான் கார‌ண‌ம் என்று தீர்மான‌ம் செய்து மெட்ராஸில் போலீஸ் ஆபிசில் வேலை செய்யும் ந‌ண்ப‌ருக்கு கூறி என் மேல் ஆக் ஷ‌ன் எடுக்க‌ சொன்னான். வ‌ர‌த‌ட்ச‌ணை வ‌ழ‌க்கில் கைது செய்ய‌ வ‌ந்த‌ காவ‌ல‌ர்க‌ள் ரொம்ப‌வே டீச‌ன்டாக‌த்தான் இருந்தார்க‌ள். டூத் பேஸ்ட், பிர‌ஷ், ட‌வ‌ல், ஜ‌ட்டி, லுங்கி, பெட்ஷீட், எல்லாம் ஒரு துணி பேக்கில் போட்டுக் கொண்டு சாய‌ங்கால‌ம் சுமார் ஏழே முக்கால் ம‌ணிக்கு என்னை நீதிப‌தியின் வீட்டுக்கு கூட்டிச்சென்றார்க‌ள். த‌டி க‌ண்ணாடியின் வ‌ழியே என்னைப் பார்த்துச் "ச‌ப்பாத்தியா? சோறா?" என்று நீதிப‌தி கேட்டார்.

"... தேங்க்ஸ் ஐயா, இர‌ண்டும் வேண்டாம் இப்போதுதான் இங்கே வ‌ருவ‌த‌ற்கு முன்பு ச‌ர‌வ‌ண‌ப‌வ‌னில் வ‌யிறு நிறைய‌ சாப்பிட்டு வ‌ருகிறேன்."

ஆஹா என்று காவ‌ல‌ர்க‌ளும் நீதிப‌தியும் சிரித்த‌ போதுதான் அவ‌ர் என்னைத் த‌ன் வீட்டில் சாப்பாட்டுக்கு அழைக்க‌வில்லை. சிறையில் என‌க்கு கிடைக்கும் ட‌ய‌ட்டை என் வார‌ண்டில் எழுதுவ‌த‌ற்குத்தான் அப்ப‌டி கேட்டு இருந்தார் என்று புரிந்த‌து.

நேராக‌ சிறையில் கொண்டு விட‌ப்ப‌ட்டேன். கேட்டில் இருந்து ஒரு காவ‌ல‌ர் என்னை இர‌ண்டாம் பிளாக்கில் கொண்டுவ‌ந்து விட்டார். கொசுக‌டியுட‌ன் எப்ப‌டியோ நைட்டு தாண்டிவிட்ட‌து. மறுநாள் பக‌லில் குளிக்கும் தொட்டி அருகில் சென்றேன். சிமெண்டு தொட்டியில் இருந்து அலுமினிய‌ம் குவ‌ளை வைத்து குளித்துக்கொண்டிருக்கும் சில‌ வாலிப‌ர்க‌ளுக்கு ந‌டுவில் நானும் நுழைந்து குளிக்க்க‌த் தொட‌ங்கினேன். அப்போது நான் போட்டிருந்த‌து சிங்க‌பூரில் இருந்து வாங்கிய‌ ஒரு பிங்க் ஜ‌ட்டி. குளித்து முடித்துவிட்டு போடுவ‌த‌ற்கு அதே டிசைனில் புளு க‌ல‌ரில் ஒரு ஜ‌ட்டி வைத்திருந்தேன். குளிக்கும் உப்புத் த‌ண்ணியில் கொஞ்ச‌ம் காவா நாற்ற‌ம் இருந்த‌தினால் குளித்து முடித்த‌ பின் உடம்பில் இருந்து வ‌ரும் நாற்ற‌ம் கொஞ்ச‌ம் அதிக‌ம்தான்.

ஆப்பிள் டவலை பிடித்துக்கொண்டு ஈர ஜட்டியை கழற்றி ஒரு பக்கம் வைத்தேன். புளு கலர் ஜட்டி போட்டுக்கொண்டு திரும்பி உடம்பை துடைக்கும் எண்ணத்தில் கொஞ்ச தூரத்தில் இன்னொரு வாலிபன் வந்தான். பெரிய முடி வைத்த காட்டானை மாதிரி கருத்த நிறத்துடன் இருக்கும் வாலிபனை எனக்கு தெரியாது. ஆனால் அவன் பக்கம் நான் பார்த்தற்கு காரணம் அவன் போட்டு இருந்த பிங்க் ஜட்டி என் ஜட்டி மாதிரி அதே டிசைனில் இருந்த சிங்கப்பூர் ஜட்டிதான்.

ஆயிரத்து ஐந்நூறு பேர் இருக்கும் இந்த சிறையில் இரண்டு பேர் ஒரே மாதிரி சிங்கப்பூர் ஜட்டி போடுவது கொஞ்சம் ஆச்சரியம்தான் என்று நினைத்துக்கொண்டு திரும்பி பார்த்தால் தொட்டி மேல் வைத்திருந்த என் ஜட்டியைக் காணவில்லை.

வீட்டில் மனைவியைத் தொலைத்தேன். சிறையில் ஜட்டியைத் தொலைத்தேன். வேறு என்னவெல்லாம் தொலைக்கப் போகிறேனோ?"

அவன் கதையைக் கேட்ட நான் அவனுக்கு கொடுத்த ஒரே ஆசிர்வாதம் "என்ன தொலைத்தாலும் உன் சென்ஸ் ஆப் ஹிமரை மட்டும் தொலைத்துவிடாதே"

செவ்வாய், 6 ஜனவரி, 2009

டாக்டர் பிரகாஷின் சிறைக் கதைகள் ‍1


டாக்டர் பிரகாஷ்...
இந்தப் பெயரைக் கேட்டதுமே ஆபாசப் படம் எடுத்தவர், அதை இன்டர்நெட்டில் போட்டு சைபர் கிரைம் சட்டத்தின் கீழ் கைதானவர், கடந்த எட்டு ஆண்டுகளாகப் புழல் சிறையில் அடைபட்டு எப்போது விடுதலை என்று தெரியாமல் காத்திருப்பவர்... இது போன்ற பிம்பங்கள்தான் உங்கள் மனதில் எழும்பும்.

ஆனால் இவர் ஒரு எழுத்தாளர் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமோ? இவர் எழுதிய என்கவுன்டர் என்கிற நாவல் அயல்நாட்டுப் பதிப்பகம் ஒன்றால் வெளியிடப்பட்டு, இன்னமும் ராயல்டியைக் குவித்துக்கொண்டிருக்கிறது. இந்தியாவில் நடந்த புகழ்பெற்ற என்கவுன்டர் படுகொலைகளை நாவல் வடிவில் சித்தரிக்கும் இந்த நூலை தமிழிலும் கொண்டுவர இருக்கிறார். மகாபாரத கதையை மார்டன் மகாபாரதமாக இன்றைய அறிவியல் உலகத்தோடு பினைத்து ஆயிரக்கணக்கான பக்கங்களில் எழுதியிருக்கிறார். பத்திரிகையாளன் என்கிற முறையில் டாக்டர் பிரகாஷை நான் பலமுறை சந்தித்திருக்கிறேன். அவரிடம் பேட்டிகளை எடுத்திருக்கிறேன். அப்போது அவருக்குள் இருந்த எழுத்தாற்றலை பார்த்து வியந்து போயிருக்கிறேன். சிறையில் நிறைய கதைகள் கிடைத்தால் யார்தான் எழுதமாட்டார்கள் என்று கேள்வி எழலாம்.

தமிழ் எழுதப்படிக்க தெரியாத இவர் ஜெயிலுக்குச் சென்றபிறகு தமிழிலும் எழுத ஆரம்பித்ததுதான் ஆச்சரியம். இன்னும் சொல்லப்போனால் சிறைக்கு போவதற்கு முன்பு அவர் எதையும் எழுதியது கிடையாது. ஆங்கிலத்தில் மட்டும் இவரே எழுதிவிடுவார். சாரி... தட்டச்சு செய்துவிடுவார் (பேப்பரில் பக்கம் பக்கமாக எழுதிக்கொண்டிருந்தவர் கோர்ட் உத்தரவின்படி இப்போது லேப் டாப்பில் அடிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறார்) தமிழில் எழுத வராது என்பதால் இவர் சொல்ல சொல்ல சக கைதிகள் எழுதித் தள்ளினார்கள். சிறையில் அவருக்கு இருக்கும் பொழுது போக்கே கதைகள் எழுதுவதுதான். தினமும் கதைகளை எழுதி தள்ளிக்கொண்டே இருக்கிறார். சுமார் 30 ஆயிரம் பக்கங்களுக்கு மேல் எழுதி தள்ளியிருக்கும் பிரகாஷ் ஆரம்பத்தில் ஆங்கிலத்தில்தான் எழுதினார். தமிழில் எழுதினால் புரியுமே என்று சக கைதிகள் கேட்டதால் தமிழில் எழுத ஆரம்பித்தார்.

ஜெயிலில் தான் சந்தித்த மனிதர்கள், அவர்களின் குண விசேஷங்கள், துரோகம், குரூரம், கொலைவெறி, சோரம் போதல்... என்று விளிம்புநிலை மனிதர்களின் வாழ்க்கையை குருதியும் நிணமும் நம் முகத்தில் தெறிக்கும் வகையில் சரளமாக எழுதிச் செல்கிறார். நவீன இலக்கியத்தில் தொடர்ந்த வாசிப்பனுபவம் உள்ள ஒரு வாசகன், இதில் வித்தியாசமான ஓர் உலகம் தன்னையறியாமல் கட்டமைவதைக் கண்டடைய முடியும். இதுவரை நாம் சந்தித்தறியத மனிதர்கள், அவர்களின் வித விதமான துக்கங்கள்...
போதும்...
படித்துப் பாருங்கள்.
என்ன கருத்தாக இருந்தாலும் எழுதுங்கள்.

டாக்டர் பிரகாஷின் சிறைக் கதைகள்
கழுத்தில்லாத மனிதன்

சிறை கக்கூஸ்களுக்கு கதவில்லை. கைதி உள்ளே போய் அதை லாக் செய்து கொண்டு எதாவது கலாட்டா செய்தால் பிரச்னை வராதா? தன் முன் ஒரு பெரிய பிளாஸ்டிக் பக்கெட்டை வைத்துதான் சிறைவாசிகள் தன் மானத்தையும் விரைகளையும் காப்பாத்துவார்கள்.

தகரத்தில் செய்த ஒரு பாதி கதவுதான். அது சுமார் இரண்டரை அடி அகலமும் நான்கு அடி நீட்டும் இருக்கும். இதுதான் சிறையில் இருக்கும் கதவுள்ள ஒரே டாய்லெட். இந்த டாய்லெட் இருக்கும் தொகுதிதான் 3ஏ. இதில் வசிப்பவர்கள் ஸ்பெஷல் கிளாஸ் சிறைவாசிகள்.

தப்பா நினைக்காதீர்கள். இந்த ஸ்பெஷல் கிளாஸ் சிறைவாசி ஸ்பெஷலான மனிதன் ஒன்றும் இல்லை. அவனுக்கு இறக்கைகளோ, தலையில் கொம்போ, கால் நடுவில் வாலோ இல்லை. ஆனால் கைது செய்யும் முன் வெளியே வசதியாக இருந்து இன்கம்டாக்ஸ் வரி கட்டியதினால் இவர்களுக்கு கூட கொஞ்சம் வசதி கொடுக்கப்படும். எனக்கும் கொடுக்கப்பட்ட தொகுதி அதுதான். என்னுடன் அங்கு வசிக்கும் இன்னும் மூன்று சிறைவாசிகள்தான் ஒரு டாக்டர், ஒரு தொழில் அதிபர், மற்றும் ஒரு வங்கி மேனேஜர்.

இந்த‌ பிளாக்கில் மூன்று அறைக‌ள். இந்த‌ நாலு பேருக்கும் எட‌மோ எட‌ந்தான். இவ்ளோ எட‌த்தில் சாதா கைதிக‌ள் எப்ப‌டியும் 50 பேரை அடைத்து வைக்க‌லாம்.ஏ கிளாஸ் ஆனாலும் க‌ட்டில், ஏ.ஸி, பேன் மாதிரி வசதிகள் இல்லை. ஆனால் டேபிள், சேர், டெலிவிஷன் மற்றும் பெட்டுகள் இருக்கும்.
கடைசி ரூமை பெட்ரூமாக ஆக்கி நாலு மூலையிலும் நாலு பெட்களை வைத்துவிட்டோம். நடு ரூம்தான் டி.வி. ரூம். முன்னாடி ரூம்தான் டேபிள் சேர் வைத்து உட்காரும், பேப்பர் படிக்கும், செஸ் விளையாடும் இடம். எல்லாம் ஸ்மூத்தாக போய்க்கொண்டு இருந்தப்போ அங்கு ஒரு கைகலப்பு ஏற்பட்டது. அந்த கைகலப்பை கொண்டு வந்தவர்தான் இந்த கதையின் கதாநாயகன் சல்மான்கான்.

ஏ கிளாஸ் பிளாக்கில் 5வது சிறைவாசியா வந்த இந்த சல்மான்கான் பெரம்பூரில் ஏ1 பீப் ஸ்டாலின் முதலாளி. குட்டையாக சுமார் ஐந்தரை அடி உயரம். உருளைக் கிழங்கு அடைத்த சாக்கு மூட்டை மாதிரி ஒரு கொச கொசனு உடம்பு. அதிகம் காத்து அடித்த புட்பால் மாதிரி ஒரு ரவுண்டான மூஞ்சி. தலைக்கும் உடம்புக்கும் நடுவில் கழுத்தே இல்லை. எங்கு சாக்கு மூட்டை தொடங்கியது, எங்கு புட்பால் தொடங்கியது என்று சொல்வது கஷ்டம்தான்.

இடது கையில் ஒரு பெரிய கட்டைப் பை, வலது கையில் ஒரு பிஸ்லெரி தண்ணி கேன். அவன் பின்னால் இரண்டு அடியாள் பசங்க. ஒருவனின் தலை மேல் சுருட்டிய ஒரு பெட்டு, இன்னொருத்தனின் கையில் பிளாஸ்டிக் ப‌க்கெட், குட‌ங்க‌ள், இர‌ண்டு பிளேட், ஒரு த‌லகானி ம‌ற்றும் ஒரு தெர்மாஸ் பிளாஸ்க் இருந்தது.

ச‌ல்மான்கானை பார்த்தால் அவ‌ன் சிறைக்கு வ‌ரும் ம‌னித‌ன் மாதிரி தோன்ற‌வில்லை. ஏதோ பிக்னிக் வ‌ரும் ம‌னித‌ன் போல் தோன்றிய‌து. முத‌ல் நாள் ஆன‌தினால் கேஸ் என்ன‌ என்று கேட்க‌வில்லை. அத‌ற்குதான் நிறைய‌ நாட்க‌ள் இருக்கிற‌தே. அவ‌ன் பொட்டியும் ப‌டுக்கையும் பார்த்தால் சில‌ நாட்க‌ள் இல்லை சில‌ மாச‌ங்க‌ள் த‌ங்குவ‌து மாதிரி தோன்றிய‌து.

என்னிட‌ம் "பெட்டை எங்கு போட‌ணும்"னு கேட்டான். முட்டாள் மாதிரி க‌டைசி பெட்ரூமில் இருக்கும் இட‌த்தை காட்டிவிட்டேன். முத‌லில் டைம‌ன் நாலா இருந்த‌ அறை இப்போ டைம‌ன் ஐந்தாகிவிட்ட‌து. அவ‌ன் ஒரு சைல‌ன்ட் ஆன‌ ம‌னித‌ன். க‌ண்ணில் ஏதோ பிராப்ள‌ம் போல் இருந்த‌து. டி.வி.யில் இருந்‌து சுமார் ஒன்ன‌றை இன்ச் தூர‌ம் முக‌த்தை வைத்துக்கொண்டு தூர்த‌ர்ச‌ன் நியூஸை கொஞ்ச‌ம்கூட‌ விடாம‌ல் ஒன்ப‌த‌ரை வ‌ரைக்கும் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான். ந‌ல்ல‌ கால‌ம் அவ‌னுக்கு மூக்கு நீள‌மா இல்லை. இருந்திருந்தால் டி.வி. ஸ்கீரீன் மேல் உர‌சி இருக்கும்.

சிறையில் ரோல் கால் பையிலுக்காக‌ ஆறு ம‌ணிக்கே எழுப்பி விடுவ‌து ச‌க‌ஜ‌ம்தான். அத‌னால் எல்லோரும் ஒன்ப‌த‌ரை ப‌த்து ம‌ணிக்கு தூங்கி விடுவார்க‌ள்.

ப‌த்த‌ரை ம‌ணிக்கு முழித்து விட்டு நான் அதிர்ச்சி அடைந்து உட்கார்ந்துவிட்டேன். இல்லை. ம‌ணி ப‌த்த‌ரையில்லை. ச‌ரியான‌ ம‌ணி 10.33 இதை நான் பூக‌ம்ப‌த்தில் குளித்துக்கொண்டு இருக்கும் சுவ‌ர் மேல் மாட்டி இருக்கும் க‌டிகார‌த்தில் பார்த்தேன். வைப‌ரேச‌னால் அந்த‌ முட்க‌ள் ஆடிக் கொண்டு இருந்தாலும் டைம் க‌ரெக்ட் ஆக‌ காட்டிக் கொண்டு இருந்த‌து. ஏதோ பூக‌ம்ப‌ம் வ‌ர‌ப் போகிற‌து என்று ப‌ய‌ந்து விட்டேன்.

அந்த‌ ச‌த்த‌ம் ம‌றுப‌டியும் வ‌ந்த‌து. ம‌லைக்குள் நீண்ட‌ குகைக்குள் இருந்து ஸ்பீடாக‌ வெளியே வ‌ரும் ஒரு ஸ்டீம் இன்ஜினைப் போல் அந்த‌ ச‌த்த‌ம் நடு பெட்டில் ப‌டுத்து இருந்த‌ ச‌ல்மான்கானின் பாதி திற‌ந்த‌ வாய்க்குள் இருந்துதான் வ‌ந்து கொண்டு இருந்த‌து.

ப‌ன்னி க‌த்த‌ற‌ மாதிரி ஒரு ச‌த்த‌ம். அப்புற‌ம் செக‌ன்டு வேர்ல்ட் வார் பிளேன் மாதிரி இன்னொரு ச‌த்த‌ம். சல்மான்கானின் மார்பு உத‌றிக் கொண்டு இருந்த‌து. இந்த‌ மாதிரி ஜோரான‌ குற‌ட்டைக‌ளை நான் என் வாழ்க்கையில் கேட்ட‌து இல்லை. கொஞ்ச‌ நேர‌த்தில் பாக்கி தொகுதிவாசிக‌ளும் அவ‌ர‌வ‌ர் பெட்டில் எழுந்து உட்கார்ந்துவிட்டார்க‌ள். இந்த‌ ச‌த்த‌த்தில் யாரால‌யும் தூங்க‌ முடியுமா என்று ச‌ந்தேக‌ம்தான். அவ‌னை எழுப்ப‌ற‌த்துக்கு எங்க‌ள் எல்லோருக்கும் ச‌ங்கோஜ‌ம். பாக்கி மூன்று பேரும் என்னை உற்று உற்று பார்த்தார்க‌ள். க‌ண்ணால் பேசினார்க‌ள்.

"..... டாக்ட‌ர் ம‌டையா. நீதானே இவ‌னை இங்கே ப‌டுக்க‌ வைத்தாய். நியே அவ‌னை எழுப்பி விடு" எங்க‌ள் ச‌ங்கோஜ‌ம் எல்லாம் 12 ம‌ணி வ‌ரைதான். பின்ன‌ அவ‌னிட‌ம் போய் மெதுவாக‌ த‌ட்டி எழுப்பினேன். எழுப்பிய‌ கார‌ண‌த்தை சொன்ன‌போது த‌லையாட்டிக்கொண்டே பெட்டை சுருட்டிக் கொண்டு அவ‌ன் ந‌டு ரூமுக்கு சென்றான். அரை ம‌ணிக்குள் ம‌றுப‌டியும் ஆர‌ம்ப‌ம் ஆகிவிட்ட‌து அந்த‌ பூக‌ம்ப‌ம். இன்னும் ஒரு த‌ட‌வை எழுப்பி அவ‌னை முத‌ல் ரூமுக்கு அனுப்பிவிட்டோம். ம‌றுநாள் இவ‌னை வேறு எதாவ‌து இட‌த்துக்கு அனுப்பினால்தான் நாம் நிம்ம‌தியாக‌ தூங்க‌ முடியும் என்று நாங்க‌ள் சேர்ந்து முடிவு செய்தோம்.

ஆனால் ம‌றுநாள் எங்க‌ள் முடிவில் ஒரு சின்ன‌ மாற்ற‌ம். அப்போதுதான் ச‌ல்மான்கானின் வழ‌க்கை ப‌ற்றி தெரிய‌ வ‌ந்த‌து. கொஞ்ச‌ மாத‌த்திற்கு முன்பு அவ‌ன் இர‌ண்டாவ‌து த‌ட‌வை திரும‌ண‌ம் செய்தான். இர‌வெல்லாம் அவ‌ன் குற‌ட்டை ச‌த்த‌ம் அவ‌ன் புது ம‌னைவிக்கு தாங்க‌ முடிய‌வில்லை. தின‌மும் ச‌ண்டைதான். கோப‌த்தில் க‌சாப்பு க‌டை க‌த்தியால் த‌ன் ம‌னைவியின் க‌ழுத்தை வெட்டி சிறைக்குள் வ‌ந்த‌வ‌ன்தான் அந்த‌ ச‌ல்மான்கான்.

ஆச்ச‌ரிய‌ம் ஒன்றும் இல்லை. அடுத்த‌ நாள் உள் பெட்ரூமில் ச‌ல்மான்கானின் ப‌டுக்கை. பாக்கி நாங்க‌ள் எல்லோரும் வெளி ரூமீல்.

அடுத்த சிறை கதை "நகைச்சுவை உணர்வு" விரைவில்...